Beste Verloskundige,
Al dik 3 jaar wandelen R. en ik regelmatig langs jouw praktijk en al dik 3 jaar keken we reikhalzend uit naar het moment dat we eindelijk ons mochten inschrijven bij jouw praktijk. Sterker nog. Het was het eerste wat we tegen elkaar zeiden toen we een proefrondje door *onze woonplaats* fietsten toen we op zoek waren naar een huis. Ik keek er dan ook echt naar uit om gisteren dan eindelijk naar je praktijk te gaan. Eindelijk was het zo ver: een intake bij ‘onze’ verloskundige.
Als iemand me van te voren had verteld dat het eerste gesprek met jou een voortdurend sparren en met hand en tand verdedigen van onze standpunten zou inhouden hadden we er wellicht niet zo reikhalzend naar uitgekeken.
Ik noem twee voorbeelden nu, de besproken 20 weken echo en de uitgesproken wens in het ziekenhuis te bevallen. Bij die twee voorbeelden wil ik het laten. De mail zal al lang genoeg worden.
Allereerst de besproken 20 weken echo. Jij zegt dat steeds meer mensen er van af zien en dat ze achteraf zeggen dat ze zich onnodig zorgen hebben gemaakt over afwijkingen van 1 mm buiten de norm, etc. R. en ik zijn er altijd heel duidelijk over geweest naar elkaar. Als wij een kind krijgen dat niet levensvatbaar is, of die ernstige misvormingen heeft, zouden wij ervoor kiezen de zwangerschap vroegtijdig af te breken. Wij zijn niet het stel dat zich druk maakt om een afwijking van 1 mm van een niertje. Terechte vraag dat je dan zegt: Wat doe je met die wetenschap als het kind geboren is? Bijvoorbeeld één nier? Als ik dan zeg hoe mijn ouders daar altijd mee om moesten gaan van de arts (omdat ik dat ook heb), namelijk zoutloos en extra veel drinken, val je mij meteen in de rede en zeg je: Ieder kind moet zoutloos en ieder kind moet veel drinken. Ja dat zal wel, maar mijn jeugd met één nier was echt niet zoals ‘ieder kind’ oppassen met zout en goed drinken en het had me een hoop ellende gescheeld als mijn ouders dat van te voren geweten hadden. Natuurlijk zijn er ook dingen die je misschien te weten komt tijdens zo’n echo waar je kind nooit last van krijgt. Nou dat is dan alleen maar fijn.
Bottom line is: Een niet- levensvatbaar kind, willen wij niet uitdragen. Het is goed dat je de mogelijkheid tot uitdragen noemt hoor, daar niet van. Maar onze weloverwogen beslissing de zwangerschap af te breken in geval van ernstige misvormingen of niet levensvatbaarheid werd nu haast afgedaan als ‘fout’. “Dan heb je het kind wel gedragen, en kan je het nog vasthouden”.
Nou zoals wij er nu al jaren over denken willen wij dat niet, dus moeten we het van te voren weten of het zo is. R. en ik denken daar hetzelfde over. Niet zoals je gisteren zei, bestaat daar verschil van mening. Het enige dat R. zei, is dat er iets voor te zeggen valt dat men zich wel eens druk kan maken over een afwijking van 1mm, terwijl dat achteraf nergens voor nodig was. Dat is altijd nog beter dan een niet levensvatbaar kind op de wereld te zetten, of zoals de beste vriend van mijn vader; een kind dat in plaats van armen en benen stompjes heeft met een enkele teen of duim.
En hoe komt men dergelijke dingen op het spoor? De kans is redelijk groot dat die ontdekt worden met een 20 weken echo volgens mij. Als ik dan zeg dat er operaties bestaan waarbij kinderen in de baarmoeder al geopereerd worden aan een open ruggetje, zeg jij: “Dat is niet waar”. Dat is wél waar! Je had ook kunnen zeggen dat daar onder zoek naar gedaan is, heel succesvol ook, maar dat het nog niet in Nederland gedaan wordt.:http://www.refdag.nl/
achtergrond/gezondheid/
operatie_open_ruggetje_in_
baarmoeder_succes_1_533484 .
Als ik dan zeg dat er afwijkingen zijn waarvan het fijn is als een arts nog voor de geboorte op de hoogte is zodat er meteen kan worden ingegrepen, zeg jij: “Dat is niet waar”. Dan heb ik me vast verkeerd laten voorlichten door de artsen in het VU en overal op Internet waar duidelijk staat: Bij sommige afwijkingen is het voor het kind beter als ze al voor de bevalling bekend zijn. De zorg voor het kind tijdens en na de bevalling kan dan al voorbereid worden. Het voelt echt niet fijn als jij, als de professional, zo stellig zegt dat wat ik zeg niet waar is, terwijl dát niet waar is.
Net als het bevallen in het ziekenhuis. Als ik vraag welk ziekenhuis je beter vindt, Alkmaar of Hoorn, wil ik niet dat je zegt: “dat is het hetzelfde, geen verschil”. Dat is niet zo natuurlijk. Ik vraag je mening. Ik zeg dat Hoorn slecht in het nieuws geweest is, en vraag naar jouw ervaring. Maar alles wat je zegt is: "ze zijn ‘hetzelfde’… Je hebt bij ons nu de indruk gewekt anti-ziekenhuis te zijn, terwijl het volgens mij zo zou moeten zijn dat je neutraal bent.
Ik zeg: Wij hebben al enkele jaren geleden besloten in het ziekenhuis te willen bevallen. Jij vraagt waarom. Terechte vraag. Goed om te onderzoeken. Vind ik ook. Dus ik leg uit: “Artsen stand-by als het mis gaat, (niet waar zeg jij) niet als het mis is midden in een bevalling nog eens de rit naar het ziekenhuis en het maakt niet uit want de verloskundige is er dan evengoed bij en…”
“Dat is niet waar”, zeg jij. Nou dat is wel waar, dat staat ook op je eigen website en op die van het ziekenhuis. “Nou dan heb je dat verkeerd gelezen”, zeg je. En je legt uit dat er verschillende soorten bevallingen zijn. Met medische indicatie, zonder, etc. Goed dat je dat uitlegt, je kunt niet weten dat we ons daar al op hebben ingelezen, maar het lijkt me logisch, dat wanneer ik zeg dat wij kiezen voor een ziekenhuisbevalling, dat ik een poliklinische bevalling bedoel, zonder medische indicatie. Daarbij is de verloskundige aanwezig, die je al goed kent, en is er wél adequate pijnbestrijding aanwezig, of artsen als het nodig mocht zijn. Ik heb het dus wél goed gelezen op je website. Ook al zei jij gisteren van niet. Natuurlijk krijg je in een ziekenhuis wel sneller adequate hulp dan thuis. Hoe leuk het ‘zachte licht’ van eigen huis- of slaapkamer ook mag zijn, de gevoelsmatige geruststelling van de ‘witte jas’ krijg je er met het huren van een bed met TL balk in het ziekenhuis gratis bij. Dat haptonomie zou helpen geloof ik wel hoor, wat je zegt, maar dat past niet bij ons. Ik doe al 7 jaar aan Yoga. Dat zal over enkele maanden wellicht overgaan in Zwangerschaps-Yoga. Ik heb vaak genoeg in het ziekenhuis gelegen om te weten wat dat inhoudt. Ik heb ook vaak genoeg in het ziekenhuis gelegen met pijn, en heb het altijd bijzonder prettig gevonden daar ze daar snel iets aan konden doen. En in het ziekenhuis voel ik me veiliger dan thuis.
Ik vind het niet leuk dat iedere stelling aan de kaak gesteld moest worden op zo een forse wijze, dat onze meningen werden afgedaan als onoverdacht. Alsof we ze hebben laten fluisteren door kennissen of vrienden. Dat wat wij zeggen wordt afgedaan als niet waar, onjuist of simpelweg dom.
Vergeet niet dat al 3 jaar zwanger proberen te worden iemand meer dan genoeg tijd geeft zich een mening te vormen door een breed scala boeken te lezen, allen met verschillende invalshoek. Ik ben geen truus trut die met vriendinnen op de thee horror verhalen zit door te nemen van andere zwangerschappen of bevallingen. Ik verschaf mijzelf een opjectieve mening op grond waarvan ik een weloverwogen beslissing maak. Een verloskundige moet hierbij een gids zijn, of een aanvulling geven lijkt me.
Van een verloskundige verwacht ik een open houding, of wat waardering voor het feit dat we de moeite hebben ons blijkbaar al goed in te lezen. Ik verwacht aanvullingen op wat we al weten, niet een welles-nietes discussie over wat dan ook. Wij willen niet tegenover onze verloskundige staan, maar geloven dat je náást elkaar zou moeten staan. Dat de verloskundige je een gevoel moet geven dat alles goed komt, dat je wensen gerespecteerd worden en dat je serieus genomen wordt. Met dag gevoel had ik naar huis willen gaan gisteren. Jammer genoeg was dat voor R. en mij niet zo.
Het is prima dat je de andere opties geeft, wanneer wij aangeven voor een bepaalde optie gekozen te hebben. Dat lijkt me ook jouw werk. Jij kunt van te voren niet weten dat we ons objectief hebben ingelezen. Maar als ik bepaalde dingen zeg, waar je het niet mee eens bent, zoals die ziekenhuis bevalling, had je ook kunnen zeggen: “Wat jij nu bedoelt, is een poliklinische bevalling, zonder medische indicatie. Wanneer je een medische indicatie hebt, ben ik er niet bij. Weet je dat? Er zijn namelijk 3 soorten bevallingen......etc.”. Dat is een heel andere manier dan meteen zeggen: Dat is niet waar. Terwijl wat ik zei, wél waar was, alleen geldt dat niet voor iedere soort bevalling.
Ik wil nooit meer tegenover je zitten. Ik wil het sámen doen, of helemaal niet meer. Ik ben universitair opgeleid, ik ben niet dom en wil ook niet gevoel krijgen dat ik me maar dom iets aan heb laten praten of laten meten als ik zeg hoe ik of wij over iets denken. Je hebt gisteren ook regelmatig gezegd over zaken: Het is jullie beslissing, maar jullie moeten er wel goed over nadenken. Alleen had het eerste gedeelte van die zin wat ons betreft te weinig gewicht in het hele gesprek.
Iets waar ik al jaren naar uitkeek: Een eerste bezoek aan de verloskundige, heeft me de hele nacht wakker gehouden en me boos en verdrietig gemaakt. De verloskundige is gedurende de zwangerschap de belangrijkste vrouw in je leven. Dat lijkt het me minimaal een vereiste dat het goed voelt.
Als jij zegt: Jammer voor jullie, dit is hoe ik werk, hebben we alle begrip en is er nog tijd genoeg te zoeken naar een ander. Als je denkt dat we je verkeerd begrepen hebben, zien we je over vier weken weer en zullen we kijken hoe het verder gaat.
Ik wilde je in ieder geval laten weten dat het voor ons niet een heel positieve ervaring is geweest, en waarom.
Met vriendelijke groet,
M.
1 cm: Ukje 7 weken
7wkn, de vruchtzak
7 wkn: hartje!! 135 beats :)
Voetballen met dooierzak
En balletje hoog houden:)
9 weken 5 dagen. Nog een dag achter in groei... Maar niets om je zorgen over te maken.
Weer echo. Opeens ben ik niet meer uitgerekend op Valentijnsdag, maar op de 13e. Dibbesje heeft twee dagen ingehaald:) Nu geen echo's meer. Maar genieten!!
Wat een lange benen!
